دسته‌بندی نشدهدل‌نوشته‌ها

دل‌خوش‌کنک‌ها

دل، مرکز و خاستگاه شادی و نشاط است. اگر دل، خوش باشد، فرد در زندان هم خوشحال است و اگر دل، گرفته باشد، در قصر و باغ و ناز و نعمت، انسان، پریشان است.

شادیِ دل، به هدف‌داربودن  زندگی است. کسی که بی‌هدف است، دل‌مرده است، سرگردان است. دل‌خوشی، چراغ زندگی است. دل‌خوش‌کنک‌ها متفاوت‌اند، برخی با این که سن و سالی از آن‌ها گذشته، مانند بچه‌ها به چیزهای کوچکی، دل خوش می‌کنند: به پیروزی یک تیم، خوش می‌شوند، به باغی، خانه‌ای، ماشینی که دوست دارند، دل خوش می‌کنند، گرچه به بهای غمگین‌کردن دیگران باشد، ولی این شاد‌خواری‌ها هم زودگذرند و هم با  ناخشنودی در جان و دل انسان همراه؛ برای همین می‌بینیم افرادی شاد‌خوار و مرفّه، به شراب و مواد مخدر پناه می‌برند؛ چون این خوشی‌ها و شادی‌ها، پاک و واقعی نمی‌باشند. انسان امروز، چون سطح آگاهی او بالاست، ولی هدف اصلی را پیدا نکرده است، آن‌چه دارد خشنودش نمی‌کند، به تخدیر و بی‌خیالی روی می‌برد.

تنها راه خوشبختی این است که انسان، هدفی بزرگ داشته باشد، هدفی دلپذیر و فطرت‌پسند. هدف، باید بالاتر و کامل‌تر از انسان باشد تا او را راضی کند، تا نشاط و شادابی واقعی در درون‌اش پدید آید.

این هدف بزرگ چیست؟ آفریدگار انسان در کتاب انسان‌ساز قرآن چنین راه می نماید:

«و ما خلقت الجن و الانس الّا لیعبدون»

من انسان و پری را نیافریدم مگر برای معرفت و عبادت

و در آیهٔ دیگر فرمود:

«الا بذکرالله تطمئن القلوب»

تنها دل به یاد خدا آرام می گیرد.

پس گنج شادی و نشاط:  معرفت، عبادت و یاد خداست .

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن